Ο νέος ποιητικός τόμος του Arundhathi Subramaniam είναι απρόβλεπτος και απόλυτα συναρπαστικός

Η γλώσσα και οι εικόνες στον τόμο του Subramaniam είναι αρκετά ανατριχιαστικές.

Εξώφυλλο βιβλίου Αγάπη χωρίς ιστορία

Αγάπη χωρίς ιστορία
Arundhathi Subramaniam
107 σελίδες
499 ρούβλια

Πέρυσι, πήγα στην Κύπρο για ένα συνέδριο και μια Αρμένια κυρία μου χάρισε τα Πλήρη Ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη, σε μετάφραση των Έντμουντ Κίλεϊ και Φίλιπ Σέραραρντ. Πώς μπήκε εδώ ο Σεφέρης; Επειδή όταν διάβασα την Αγάπη Χωρίς Ιστορία της Arundhathi Subramaniam, μου ήρθε στο μυαλό ότι αυτοί ήταν οι καλύτεροι ποιητικοί τόμοι που έχω διαβάσει σε μισή δεκαετία.

Η γλώσσα και οι εικόνες στον τόμο του Subramaniam είναι αρκετά ανατριχιαστικές. Στο ‘A first Monsoon Again’, έχουμε μια ευφορία/ γκουλομούρ και κάθε στιγμή/ τη μνήμη ενός προηγούμενου, κάθε σκοτεινό σύννεφο έναν αγγελιαφόρο από ένα κλασικό παρελθόν. Και, φυσικά, το κάλεσμα της αγάπης δεν μπορεί να μείνει πίσω από το sawan και το bhadon, και τη λαχτάρα «ή έναν άνθρωπο που η φωνή του/ είναι μπλε τέφρα και πλιγούρι βρώμης.

Η προσέγγισή της είναι πάντα ελλειπτική, ενέχοντας τόσο τον αναγνώστη όσο και το θέμα που αντιμετωπίζει. Η αγάπη και η ποίηση είναι, κατά κάποιον τρόπο, δίδυμα της Σιάμα, αλλά πάντα θα υπάρχει μια λεπτή ακτίνα φωτός, ή μια σκιά που δεν είχε δει πριν, να πέσει πάνω σε αυτό που παλεύει. Για τον Subramaniam, το περίεργο με την αγάπη είναι ότι σε λιώνει/ σε κάνει ερασιτέχνη και σε διώχνει/ από τη χώρα των ηχώ και σε βρίσκει να κάθεσαι κάτω από τα αστέρια/ σε αρχαία σύγχυση.

Σε ένα ποίημα «Finding Dad» λέει, Όταν οι γονείς πεθαίνουν ... «Πιστεύεις
Πρέπει να αθροιστούν
Για μια ιστορία μεγαλύτερη
Από αυτό που ήξερες »

Αλλά η ντουλάπα και η ανοιχτή κολόνια δεν σας λένε τίποτα πολλά.

Καταλήγουν ολόκληροι/ στον επίμονο κομματισμό της καρδιάς/ ήξερες ως αγάπη./ Η τρελή αγάπη του μπαμπά σου.

Το να γράφεις σε θέματα όπως η αγάπη ή η ανάμνηση, και μεγάλο μέρος της ποίησης είναι πάντα για τη μνήμη ή για αυτό, δεν είναι εύκολο. Σε ένα υπέροχο ποίημα για την ανάμνηση, μιλά για ασταθείς ιστορίες/ για πράσινους μίσχους λωτού/ και ξύλινες βάρκες και μας λέει ότι:

Η μνήμη δεν είναι τέχνη αλλά ένστικτο.

Τελειώνει λέγοντας ότι δεν υπάρχει τίποτα αποσπασματικό ή μεταχειρισμένο/ στο να θυμάσαι. Αυτή η αλήθεια σας χτυπά, όσο λοξή και αν είναι, όταν ο πυρήνας της αλήθειας κατατίθεται στον αναγνώστη. Το σκούπισμά της είναι ευρύ, ο αναγνώστης αναστέλλεται μεταξύ του Τίβερη/ και του Άρνο, ανάμεσα στην άγρια ​​γεωλογία/ και το έντονο φως, όπου ο άνεμος/ είναι πτήση γερακιού και εναέρια βαρύτητα.

Ένας τόμος ποίησης είναι ένα κομμάτι ζωής και μια επανάληψη βιωμένων εμπειριών. Έτσι, στα νιάτα της, έχουμε μια υπερφαγία, αν το πείτε, σε ένα ιρανικό εστιατόριο όπου βρίσκει τα τραπέζια φορμάικα κολλώδη/ με kolatkar, pound, almadovar,/ clarice lispector, nammalvar (Ο κριτικός πρέπει να είναι ταπεινός. I πίστευε ότι η Clarice Lispector ήταν ένα κραγιόν, μέχρι να γκουγκλάρω! Πρέπει κανείς να διαβάσει αυτόν τον Εβραίο μυθιστοριογράφο που διέφυγε στη Βραζιλία κατά την ακμή των Ναζί). Στα ποιήματά της για τους γονείς, τους βρίσκει να λιώνουν με βελούδινα πόδια με σιγουριά στη νύχτα.

Το πρώτο ποίημα του τόμου έχει παρεξηγηθεί από τους κριτικούς. Χρειάζεται μετά από μια σειρά της ποιήτριας Eunice de Souza, «Μεγάλωσα σε μια εποχή ποιητών». Οι παλιοί ποιητές μπερδεύτηκαν από ένα ρίγος αμφιβολίας για τον εαυτό τους και πιθανώς το γράψιμό τους. Τώρα, συναντά ποιητές που ανταλλάσσουν κάρτες επίσκεψης, το γέλιο τους σπάει τα κελύφη των αυγών, τα οποία συναντιούνται καλύτερα σε ποιήματα.

Μία από τις ιδιότητες της ποίησης του Subramaniam είναι το απρόβλεπτο, όπως και με ορισμένους συγγραφείς διηγημάτων που εξειδικεύονται στην ανατροπή στο τέλος. Με αυτόν τον ποιητή, το τέλος είναι φυσικό, και όμως, κανείς δεν θα το είχε προβλέψει.

Ο Keki Daruwalla είναι ποιητής και συγγραφέας διηγημάτων. Του απονεμήθηκε το βραβείο Sahitya Akademi το 1984